วันนี้อยากลงฟิค จังเลย....
ก็ลงสิ!!!!
ก็นะ ก็วันนี้จะมาลงนี่ล่ะ
งั้นก็แปะเลยล่ะกัน
WARNING
นิยายเรื่องมีเนื้อหา ชายxชาย ใครไม่ชอบ ไม่รู้จัก โปรดอย่าอ่าน
อย่าเม้นต์ในทางไม่ดี หรือด่า ว่า อันเด็ดขาด
ขอบคุณค่ะ
KHR Fiction
Mug Love Hearts
pairing : 1833
Rate : PG ใสๆ
Mug Love Hearts
...การสุมหัว
น่ารำคาญ......เกะกะลูกตา.........น่าขย้ำ...
สุมหัวแล้วมันได้อะไรขึ้นมา....หงุดหงิดชะมัด...
กรรมการคุมกฎแห่งโรงเรียนนามิโมริ นามว่า ‘ฮิบาริ เคียวยะ’ บ่นอย่างรำคาญและหงุดหงิดในใจ เค้าที่ชอบอยู่ตัวคนเดียว
เมื่อเจอคนรวมกันเยอะๆทีไร มันน่าหงุดหงิดทุกที
..เจ้าพวกสัตว์กินพืช ว่างมากกันรึไง ถึงมาจับสุมหัวนั่งคุยเสียงดังกันอยู่ได้..
ตึก!..ตึก!..ตึก!
“เฮ้! ฮิบาริ!!”
...ไอ้ตัวหนวกหู ซาซางาวะ เรียวเฮ มันมาแล้ว...
“หนวกหู”
“อย่าใจร้ายกันเส่ ฮิบาริ!”
“แกนี่มันน่าขย้ำนัก!”
“เฮ้ๆ ใจเย็นๆเส่ ตอนเย็นเลิกเรียนมาหาฉันที่ชมรมมวยได้เปล่า?”
“หึ..ทำไมฉันต้องไป”
“ฉันมีเรื่องคุยด้วยน่ะเส่!”
“ไม่”
“งั้นฉันไปหานายที่ห้องกรรมการคุมกฎละกัน”
“มะ..”
“โอเคนะ ไว้ฉันจะไป ไปก่อนละ สุดขั้ว!”
แล้วอรุณก็วิ่งเข้าห้องเรียนไป
...อะ..ไอ้สัตว์กินพืช!!! ยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าตกลง! มันน่าขย้ำนัก!! แต่ว่า..เวลาคุยกับมันทีไร....เหมือนกับว่า เราสุมหัวอยู่ยังไงอย่างงั้นแหละ....
..................................................................................................
.................................................................
.................................
..............
....
กรี๊งงงงงง!!
ออดหมดเวลาเลิกเรียน ที่ทำให้สัตว์กินพืชทั้งหลายต่างดีใจ...เจ้าพวกนี้มันมาเรียนเพื่อให้ผ่านไปเท่านั้นรึไง.....น่าขย้ำ
กรรมการคุมกฎแห่งนามิโมริ นั่งอยู่ในห้องกรรมการคุมกฎ อย่างเพียงลำพัง.... เมฆาผู้อยู่อย่างเดียวดายและไม่ยึดติดใคร
สุขุมเยือกเย็นและสงบ(?) แต่เมื่อมีอรุณเข้ามาสอดแทรกเข้ามาในชีวิต เค้าเหมือนกับไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว...
“หึ...”
เมฆาได้เผลอยิ้มออกมาน้อยๆ กับความคิดไร้ซึ่งเหตุผลของตน
ครืนนนน!!
“เห๊! รอฉันด้วยรึเนี่ย!”
“ไม่ได้รอ..ก็แค่นั่งเฉยๆ....ก็เท่านั้น”
“ช่างมันๆ แต่ดีจริงที่นายอยู่”
“...ว่าแต่มีเรื่องอะไร?”
“อ๋อๆ เกือบลืมไป...คือว่า ฉันอยากให้นายช่วยมาติวให้ฉันหน่อยได้มั้ย!”
“หือออ!!”
“ไม่ต้อง ‘หือ’ ช่วยติวให้ฉันหน่อย!”
“จะให้ฉันติวให้สัตว์กินพืชไร้สมองอย่างแก...ไม่มีทาง”
“เฮ้ย!..ไหงงั้นแหละ!!”
“แกมันสมองขี้เลื่อย ติวไปก็ไม่เข้าสมองหรอก”
“ฮิบาริ ขอร้องล่ะ ฉันให้นายเข้าชมรมมวยก็ได้อ่ะ!”
“ขอปฏิเสธ”
“งั้น...ฉันให้นายเป็นรองประธานชมรมมวยล่ะ!”
“ปฏิเสธ”
“ถ้างั้น...ฉันจะทำตามที่นายบอกทุกอย่างเป็นไง!”
...เป็นขอเสนอที่..ไม่เลว...
“ก็ได้”
“ดีเลย! ตอนเย็นทุกวันฉันจะมาติวที่นี้นะ วันนี้คงต้องไปก่อน สุดขั้วว!!”
ปัง!!
..หึ.....ทำตามทุกอย่างงั้นเหรอ.....
เมฆาได้เผยยิ้มกับข้อเสนอแสนสนุกของอรุณ
...เจ้าสัตว์กินพืชหนวกหูไร้สมอง คราวนี้ละ ฉันจะเอาคืนให้สาสม หึ!...
....ณ ตอนเย็นของอีกหลายๆวันผ่านมา....
เมฆาได้นั่งรอเจ้าคุณอรุณ ที่ยังไม่ปรากฏหน้ามาให้เห็น ในวันนี้
...ไอ้เจ้าสัตว์กินพืช แกจะมาสายรึไงห๊ะ! ปกติก็มาปกติไม่ใช่รึไง!!...
ปัง!!!
เมฆาผู้กำลังคิดถอสรรหาคำโวยวายในใจ ประตูห้อง(ไม่)รับแขก ก็ถูกเปิดกระแทกอย่างแรง โดยฝีมือของอรุณ
...ตายยาก...
“แกมาช้าตั้ง 18 นาที 33 วินาที...มีคำแก้ตัวมั้ย?”(<<คุณพี่ เวลา....จงใจรึเปล่าค่ะ แอร๊ยยย)
“โทษที พอดีซ้อมที่ชมรมมวยนานไปหน่อย...วันนี้วันสุดท้ายแล้วที่นายจะสอนฉันนะเฮ้ย”
“ไหงแกบอกว่า จนสิ้นเดือนเลยไม่ใช่รึไง..หรือจะบอกว่า แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วห๊ะ”
“ไม่ใช่โว้ย!....ก็เห็นว่านายไม่ค่อยได้พักผ่อนใช่มั้ยล่ะ ตอนเช้าจะมาคุมนักเรียนมาสาย ตอนกลางวันจะตรวจโรงเรียนและ
ก็เช็คเอกสารถึงเย็น และตอนเย็นก็ต้องมาติวฉันถึงค่ำ กลับไปก็ต้องตรวจเช็คเอกสารและนั่งอ่านหนังสือเพื่อติวฉัน...ก็...
แค่ไม่อยากให้ฉันเป็นตัวถ่วงการพักผ่อนของนาย...ก็นายก็แค่ลูกผู้ชายคนนึงนี่จริงมั้ยล่ะ!?”
...ไอ้เจ้านี่ มันห่วงเรา...
“หึ...คนอย่างแกห่วงคนอื่นเป็นกับเขาด้วยรึไง”
“ว่าไงนะ! ฉันก็เป็นลูกผู้ชายคนนึงนะเฮ้ย! จะ..จะไม่ให้ห่วงได้ไงเล่า!”
เมฆารู้สึกว่าเหมือนตัวเองตาฟาดหรืออะไรสักอย่าง...นั้นก็เพราะ......หน้าของอรุณตอนนี้ แดงนิดๆอยู่
“หึ..งั้นเหรอ....วันนี้วันสุดท้ายสินะ..”
เมฆาเดินเข้ามาใกล้ๆอรุณจนใบหน้าของทั้งคู่แนบชิดกัน
“งั้นตามสัญญาที่แกให้ไว้กับฉัน...”
เมฆาจับใบหน้าของอรุณและประทับริมฝีปากลงแนบชิดริมฝีปากของอรุณ คนที่ถูกรุกล้ำขัดขืนปฏิเสธรสจูบของคน
ตรงหน้า แต่ก็ต้องฝ่ายแพ้กับแรงที่มีมากกว่าของคนที่รุกล้ำ แรงของอรุณเหมือนกับโดนดูดกลืนไปด้วยรสจูบอันหอมหวาน
ของเมฆา เวลาล่วงผ่านไปนานพอสมควร เมฆาได้ถอนริมฝีปากออก แต่ถึงยังงั้นอรุณก็หายใจค่อยไม่ออกเพราะความตื่น
ตกใจ
“แฮ่กๆ..นะ..นายฮิบาริ”
อรุณเหนื่อยหอบและดวงตาปรือๆ เล็กน้อย มันทำให้ดูว่า ‘ยั่ว’
“คำสั่งฉันที่แกต้องทำคือ...”
เมฆาหยุดพูดและจับคางของอรุณ ให้เชิดหน้าขึ้นสบตาตน และพูดต่อว่า...
“ต่อไปนี้.....แกต้องคบกับฉัน...ซาซางาวะ”
End.
ชื่อเรื่องมั่วแหลกๆ ใช้อาจารย์กู๋ (กูเกิ้ล) ช่วย
อาจจะไม่สนุกนะค่ะ ใช้คำอะไรไม่ดีก็ติได้นะค่ะ
แต่ขอให้เม้นต์ก็พอค่ะ ^^
ปล.ขอบคุณที่อ่านนะค่ะ (โค้งตัวงามๆ)
